دفترچه‌ کوچکی همیشه همراهش بود.

بعضی وقت ‌ها با عجله از جیبش در می‌آورد و علامتی در یکی از صفحات می‌گذاشت.

می‌گفت، اشتباهاتم رو توی این دفتر علامت می‌زنم.

برایم عجیب بود که محمدرضا، اسوه‌ ی تقوا و اخلاق بچه‌ها، آنقدر گناه داشته باشد که برای کم کردنش مجبور باشد دفتری کنار بگذارد!

چند روز قبل از شهادتش به طور اتفاقی دفترچه‌ اش را نگاه کردم، خوب که ورق زدم دیدم بیشترِ صفحاتِ دفتر، مثل قلبِ محمدرضا، سفیدِ سفید است...

خاطره ای از شهید محمدرضا ایستان

منبع: مبارزه با نفس، صفحه ۳۶